75 jaar geleden: Stalingrad, tussen Moskou en Normandië

75 jaar geleden leed de Duitse Wehrmacht zijn eerste grote nederlagen. Het Russische leger wist als eerste de Duitse overwinningsroes te breken. De cruciale rol van de voormalige Sovjet-Unie in WOII wordt in de klassieke geschiedschrijving nog altijd schromelijk onderschat of verzwegen. Historicus Jacques Pauwels weerlegt het mainstream discours over de afloop van WOII.

Om de door Hitler geplande oorlog te winnen moest Duitsland, een industriële grootmacht die het echter aan kolonies ontbrak en daarom leed onder een chronisch tekort aan strategische grondstoffen, die oorlog snel winnen. De finale overwinning moest er komen vooraleer de opgeslagen voorraad aan rubber en vooral petroleum verbruikt zou zijn.

Die voorraden, waarvan een aanzienlijk deel was geleverd door Amerikaanse olietrusts, waren opgebouwd in de jaren die het uitbreken van de oorlog voorafgingen. Ze konden niet goedgemaakt worden door het gebruik van synthetische brandstof – vervaardigd in de duitse heimat op basis van kolen –  en/of door de invoer van petroleum uit beviende of neutrale landen zoals Roemenië en – na het Hitler-Stalin Pact van augustus 1939 – de Sovjet-Unie.

Blitzkrieg

Dit was de context waarin de nazi’s de strategie van Blitzkrieg, “bliksemsnelle oorlogvoering”, hadden ontwikkeld: gesynchroniseerde aanvallen met enorme aantallen tanks en vliegtuigen, alsook vrachtwagens om de oprukkende infanterie te transporteren. Zo zou men de verdedigingslinies doorbreken waarachter het gros van de vijandelijke strijdkrachten verschanst zat in de typische stijl van Eerste Wereldoorlog. Die strijdkrachten zouden ze dan snel omsingelen en hen voor de keuze stellen: totale vernietiging ofwel capitulatie.

In 1939 en 1940 werkte deze strategie uitstekend: op elke  Blitzkrieg volgde telkens weer een Blitzsieg, een “bliksemsnelle overwinning,” niet alleen tegen Polen, Nederland en België, maar zelfs op spectaculaire manier tegen het schijnbaar machtige Frankrijk.

Toen nazi-Duitsland in de lente van 1941 op het punt stond de Sovjet-Unie aan te vallen, verwachtte iedereen – niet alleen Hitler en zijn generaals maar ook de legerbevelhebbers in London en Washington – dat een soortgelijk scenario zich zou ontplooien. Iedereen was ervan overtuigd dat de Duitse Wehrmacht het Rode Leger in maximum twee maanden klein zou krijgen. Aan de vooravond van de aanval meende Hitler boordevol vertrouwen dat “hij op de rand stond van de grootste triomf van zijn leven.”

 

Meer info on www.dewereldmorgen.be »

Comments are closed.

Scroll To Top